پژواك

طنز،عكس،كاريكاتور و خبرهاي داغ سياسي

دولتی که مجلس نمی‌خواهد

Posted by حامد سازگار در 30 نوامبر 2008

تحلیل‌روز‌: تفکیک قوا به عنوان یکی از طلایی‌ترین اصول دموکراسی، قدمتی همپای نخستین دموکراسی‌های مدرن جهان دارد. در نظام سیاسی ایران نیز تفکیک قوا اگر چه چندان پرسابقه نیست اما در نظام حقوق اساسی جمهوری اسلامی‌مد نظر قرار گرفته ‌و در اصول مختلف قانون اساسی بر آن تاکید شده است. آنچنان که از متن قانون اساسی ایران بر می‌آید، تفکیک قوا در نظام سیاسی جمهوری اسلامی‌به نحوی تعریف شده که قوای مجریه و مقننه در عین منفک بودن از یکدیگر در موارد مختلف با یکدیگر متصل می‌شوند و به ویژه قوه مقننه به سبب شان نظارتی خود از اختیارات قابل توجهی جهت کنترل رفتار دولتیان برخوردار می‌باشد، در همین حال اگرچه مطابق قانون اساسی وظیفه ایجاد تعادل میان قوای سه‌گانه کشور بر عهده مقام رهبری گذارده شده اما مطابق عرف رایج در سیاست ایران طی 30 سال گذشته همواره قوای سه‌گانه به گونه‌ای خودتنظیمی‌ در روابط خود اتکا نموده و تعاملات میان خود را حتا در چندگانگی‌های سیاسی با ابزارهای درونی تنظیم می‌نمودند‌. تقابل قوا در دولت نهم از آغازین روز ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، او و اطرافیانش از برقراری تعامل سازنده با مجلس همفکر و هم‌طیفشان بازماندند چنانکه در نخستین گام و در هنگامه رای اعتماد مجلس هفتم به کابینه محمود احمدی‌نژاد در اتفاقی نادر سه تن از وزرای پیشنهادی وی مورد اعتماد نمایندگان واقع نشده و بدین‌سان یکی از نخستین اولین‌های دولت نهم رقم خورد و مجلس اصولگرای هفتم که از پس نظارت استصوابی شورای نگهبان با خالص‌ترین عناصر جناح راست حاکمیت پر شده بود، سه تن از وزرای اصولگراتر را شاسیته اعتماد نیافت. این تعامل ناموفق در حالی بود که 8 سال پیش از این کابینه چپی محمد خاتمی ‌با تمام وزرای خودی و غیرخودی‌اش توانسته بود اعتماد مجلسیان پنجم را که در اصولگرایی چیزی از مجلس هفتمی‌ها کم نداشتند جلب نماید. اما این نخستین تعامل ناموفق دولت و مجلس اصولگرا اگر چه در پس شادمانی اصولگرایان از یکدست شدن دوباره حاکمیت گم شد اما خیلی زود به سرآغاز داستان ناخوشایند و کم‌سابقه دعوای مجلس و دولت در جمهوری اسلامی ‌بدل شده و مجلس هفتم را حیرت‌زده و منفعلانه به تماشای نمایش خودسری‌های یک دولت خودی نشاند، دعوایی که به رغم مماشات فراوان مجلس در مقابل دولت، نهایتاً مجلسیان هفتم را در آخرین ماه‌های حضور در بهارستان ناگزیر از بردن دعوا به پیش رهبری نمود و حداد عادل ریاست مجلس هفتم را بر آن داشت تا در مقابل اعلام صریح رییس‌جمهور «مبنی بر عدم اجرای مصوبه مجلس‌» تقاضای استمداد از رهبری نماید و نهایتاً با پادرمیانی رهبری و دعوت ایشان از دولت برای تمکین به مصوبات قانونی مجلس غایله به نفع مجلس خاتمه پذیرد. به رغم این تقابل بی‌سابقه در روزهای پایانی مجلس هفتم‌، میراث مماشات سه‌ساله این مجلس با دولت نهم به مجلس هشتمی‌ها رسید و آنان را با دولتی روبه‌رو ساخت که به هیچ روی سر تمکین یا مشورت با نمایندگان مجلس را نداشت، همین امر سبب شد تا دامنه اختلافات میان دولت و مجلس تنها چند ماه از شروع کار نمایندگان جدید در بهارستان نگذشته به شدت بالا گرفته و حتا کار به طرح سوال از رییس‌جمهور و اخراج رسمی‌ نماینده دولت از مجلس انجامد، اما اگر چه اختلافات دامنه‌دار میان دولت و مجلس بیشتر بر سر بی‌توجهی دور زده شدن و نادیده گرفته شدن مجلس در معادلات دولت بود اما به نظر می‌رسد ریشه اصلی این اختلافات بیش از هر چیز به زاویه نگاه رییس‌جمهور به نهاد قانونگذاری کشور باز می‌گردد، چنانکه وی به هیچ روی خود را در قبال اجرای مصوبات قانونی مجلس موظف نمی‌یابد و به صراحت در پاسخ به نمایندگان به تنگ آمده از عدم اجرای مصوبات مجلس می‌گوید: «ما در دولت قانون را اجرا مي‌کنيم اما به شرطي که قانون دست و پاگير نباشد.» هزینه‌های انتخاباتی یک تقابل به هروی با برگزیدن چنین ادبیات و نقشه راهی از جانب رییس‌جمهور در تعامل با مجلس روز به روز روابط مجلس و دولت آشفته‌تر می‌شود و در این آشفته بازار سیاست ایران اگر آنچه مصلحت‌اندیشی مجلسیان خوانده می‌شود به یاری دولت نشتابد بدون شک روزهایی به مراتب دشوارتر از این در مقابل دولتمردان نهم قرار خواهد گرفت‌، اما در مقطع کنونی که به نظر می‌رسد مجلس بنا دارد با پادرمیانی عناصر پرنفوذش این آخرین ماه‌های حیات دولت نهم را به صحنه تقابل دو قوه مقننه و مجریه بدل نسازد اگر چه نشانه‌هایی از کم‌شدن تنش میان این دو قوه به چشم نمی‌آید اما می‌توان به افزون‌تر نشدن تنش‌ها امید داشت و در چنین هنگامه‌ای اگر چه رییس‌جمهور می‌تواند این چند ماه آخر را همچون سه سال و اند پیش از این سرخوشانه و بی‌توجه به آنچه نهاد قانونگذاری کشور خوانده می‌شود به رتق و فتق امور آنچنان که دوست دارد بپردازد اما بدون شک خود را از پشتوانه ‌آرایی که به شکل سنتی نمایندگان مجلس به ویژه در شهرهای کوچک می‌توانستند به نفع وی در انتخابات آینده بسیج کنند محروم ساخته است. آرایی که بدون شک در اردوگاه کم‌رآی اصولگرایان به شدت قابل توجه می‌نماید. محمود احمدی‌نژاد اما که بدون شک به سبب ناتوانی در بسیج بالای آرا بر روی تک‌تک آرایی که می‌تواند وی را برای 4 سال دیگر در صدر قدرت نشاند حساب می‌کند با از کف دادن چاه پر رای نمایندگان مجلس این بار نیز ناگزیر است با تکیه بر آنچه آرای سازمانی و احزاب پادگانی خوانده می‌شود بخت خود در انتخابات آتی را بیازماید. اما آیا آرای سازمانی اصولگرایان این‌بار نیز به نفع احمدی‌نژاد به صندوق ریخته می‌شود و یا با توجه به انشقاق پدید‌آمده در اردوگاه اقتدارگرایان این آرا نصیب نامزدی دیگر خواهد شد. به هرروی اگر چه مدیریت این آرا در اختیار محمود احمدی‌نژاد نمی‌باشد اما وی تلاش فراوانی برای جذب آن در انتخابالت آتی را آغاز نموده، تلاشی که در هفته بسیج با مصادره تمام عیار این نهاد توسط رییس‌جمهور تا آنجا پیش رفت که انتقاد سایر اصولگرایان را هم بر‌انگیخت. بسیج دولت نهم در کسب آرای بسیج بسیج به عنوان فراگیرترین تشکل عقیدتی- سیاسی- و نظامی‌در کشور اگر چه تلاش دارد به عنوان تشکلی فراجناحی شناخته شود اما بدنه و کادرهای بالاتری آن به نحوی غیر قابل انکار در اختیار اصولگرایان است، از این رو این تشکل به سبب سازمان‌یافتگی و نظم درونی و گستره آن یکی از مهمترین پایه‌های آنچه آرای سازمانی اصولگرایان خوانده می‌شود می‌باشد، از این رو بسیج آرای بسیجیان در انتخابات پیشین به نفع محمود احمدی‌نژاد نقشی اساسی در تبدیل او به ششمین رییس‌جمهور ایران ایفا کرد، اما در طی سه و اندی که از عمر دولت نهم می‌گذرد هم‌پای ریزش بسیاری از نیروهای طرفدار احمدی‌نژاد، بسیج نیز در مقاطعی به شدت از پاره‌ای اقدامات رییس‌جمهور به خشم آمد و حتا در غایله اعلام دوستی مشایی با ملت اسراییل با انتشار بیانیه‌ای رسمی ‌هشدار داد که عدم استعفای این معاون می‌تواند عواقبی غیر قابل جبران به بار آورد. اما به رغم چنین تقابل‌هایی که عملاً به دلگیری بسیج و پاره‌ای نهادهای همسو با آن از محمود احمدی‌نژاد انجامید، رییس‌جمهور به هیچ روی سر آن نداشت که این نهاد قدرتمند سیاسی را از خود ناراضی نگه دارد از این رو دلجویی از بسیج را با هر ابزار ممکن در دستور قرار داد و در هفته گذشته که به بزرگداشت بسیج اختصاص داشت سخاوتمندانه با خرج کردن از مقدسات دینی و حتا بسیجی خواندن امام زمان(عج) تلاش نمود تا گسست ایجاد شده میان خود و بسیج را با ابزار‌های اعتقادی پر نماید. به هر روی این‌که این دلجویی رییس‌جمهور از بسیجیان تا چه اندازه کارساز افتد و بسیج در انتخابات آینده آرای خود را به نفع کدام نامزد انتخاباتی اصولگرا به صندوق اندازد اگر چه چندان روشن نیست اما بدون شک به صحنه آمدن آرای خاموش ایرانیان در انتخابات پیش رو می‌تواند معادلاتی از این دست را بر هم زده و کارسازی آرای سازمانی به نفع هر کاندیدایی را از حیض انتفاع خارج نماید

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

 
%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: